Springrid

Glutenfri fiskegrateng

Okei, så det har vore ein dag godt under pari, det har ikkje eigentleg vore noko som har gått gale, men det er jammen rart kor mykje ein ubetenksom kommentar frå personar i maktposisjonar kan øydeleggja. Det er noko å tenkja på, ikkje minst når ein skal vera lærar.

Likevel var det ingenting som ikkje litt heimelaga mat kunne fiksa når eg kom heim (i alle fall nesten), og eg laga rett og slett ein fantastisk fiskegrateng til meg sjølv. Er den ikkje flott?

Her er det:

• 150 g lettsalta torsk
• 100 g glutenfri makaroni
• 1 egg
• 1 stor gulrot
• 1 ss smør
• 1 ss glutenfri mjølmiks
• litt laktosefri lettmjølk
• salt, peppar, muskat
• glutenfritt brødrasp
• parmesan

Først kokte eg makaroni i lag med gulrotbitar. Så laga eg saus av smør, mjøl, mjølk, ein eggeplomme og krydder. Torsken fekk to minutt i mikroomn på 600 W, blei flaka og hatt oppi sausen. Når makaronien og gulrota var litt underkokt slo eg av vatnet og hadde det òg oppi sausen. Så stivpiska eg ein eggekvite og vendte den inn i blandinga. Alt gjekk i ei passe stor, smurd form, og så hadde eg brødrasp og litt parmesan oppå. Eg steikte det midt i omnen på 220 gradar i 12-15 minutt til den var fin og lysebrun. Då hadde egget gjort at gratengen hadde heva seg veldig fint, og den var luftig og passe sausete med god skorpe.

Eg åt heile. Det hjalp på humøret. Når eg no har fått jobba med eit opplegg om norrøn grammatikk i eit par timar òg, er alt som det skal vera.

Raudbetebrownies (beet brownies)

Tospråkleg oppskrift til glede for nye og gamle lesarar! Den er inspirert av ei oppskrift i Kamille nr. 19 2012. Desse browniesane er glutenfrie og kan lett tilpassast ulike behov med t.eks. mjølkefri sjokolade. Dei hang godt ihop til å vera glutenfri bakst. Sjokoladeelskarar vil lika dei best avkjølde, men raudbeteelskarar vil lika kaka alt medan den er varm. Grunnen til det er at den smakar mest som kokte grønsaker når den er varm, men den fyldige sjokoladesmaken kjem tydeleg fram etterpå!

I made gluten-free beet brownies! They were inspired by a recipe in an magazine (Kamille), and can be further adjusted to meet dietary requirements (using milk-free/nut-free chocolate, egg substitute or whatever). The brownies did not fall apart, even though I used gluten-free flour, and that’s a good thing. The beet lovers out there might prefer the brownies while they’re hot and still tasting distinctively of cooked vegetables, and the chocolate lovers might like them a lot better when they’ve cooled down and the rich chocolate flavor dominates.

Du treng / You’ll need

• 500 g rå raudbetar / 500 g raw beets, about 4 small ones
• 100 g smør / 100 g butter
• 200 g mørk sjokolade / 200 g dark chocolate
• 1 ts vaniljesukker eller -ekstrakt / 1 tsp vanilla extract
• 250 g sukker / 250 g sugar
• 3 egg / 3 eggs
• 100 g glutenfri mjølmiks / 100 g gluten-free flour
• 25 g kakaopulver / 25 g cocoa powder

Skrell og del opp raudbetane og kok dei møre i litt vatn.

Peel and dice the beets and boil them in just a bit of water until soft.

Ha dei kokte, varme raudbetane i food-processor eller blender saman med sjokolade og smør, og bland alt godt.

Put the cooked and still warm beets in a food processor (or blender) with the chocolate and the butter, and blend it all.

Pisk egg og sukker luftig.

Beat the eggs with the sugar to a fluff.

Ha i raudbeteblandinga og bland, og ha til slutt i mjøl og kakao.

Add the beet mix to the egg fluff. Finally, add the flour and cocoa powder.

Hell røra i ei 20 cm x 30 cm form med bakepapir. Steik kaka på 180 gradar i ca. 25 minutt.

Pour the batter into a pan (about 20 cm x 30 cm) lined with parchment paper and cook it for about 25 minutes at 180 degrees C.

Her er den!

Here it is!

Håpar de får ei super helg! / Have a great weekend!

Brødbaking på kanskje den siste fine haustdagen?

Herleg helg! I dag har eg berre baka brød, sprunge ein liten tur, vaska hus og bil og fått servert nydeleg fårikål.

Eg hadde tenkt å springa ca. 14 km, men kom ikkje i gang før etter at brøda var ferdig steikte:

Det tok jo litt tid. Så gjekk eg ut, og det var kjempekjekt å springa i dag, men etter 7 km var eg såpass svolten at det hadde vore teit å leggja ut på ein runde til. Særleg når eg ikkje må :) Så då laga eg meg lunsj.

Eg nytta denne miksen og laga to brød. Eg gjekk etter oppskrifta bakpå pakken og tilsette berre nokre ss med pofiber, som det ikkje står i oppskrifta, men som gjer brødet mindre tørt.

Det er skikkeleg fluffy inni, sprøtt utanpå og utruleg godt.Det beste glutenfri brødet eg får (kanskje?) og så lagar eg det sjølv :)

Oslo halvmaraton - race recap!

Eg er heime att, nøgd og mett. Her er den lange versjonen av maratonhelga, til glede for gamle og nye lesarar. Tusen takk for all støtten i form av sms, facebookmeldingar, cash, overnatting og mat!

Fredag var ein lang jobbedag, eg stod opp kvart over fem og var ikkje ferdig med å jobba før klokka var kvart over fem att. Eg fekk middag: ein stor kyllingfilet og masse ris. Vi var i kaffibesøk der eg åt ein glutenfri muffins med litt blåbær. Eg drakk vatn. Då vi kom heim, laga vi matpakker og pakka kofferten.

Laurdag stod vi opp halv sju, og det kjendest ikkje så tidleg, så det handlar berre om kva ein er vand med. Vi køyrde til Værnes klokka sju og eg åt frukosten min, tre brødskiver med leverpostei. På flyplassen fekk eg peppermynte-te. Eg takka nei til kaffi, så klart nei til frukostrundstykket, og til og med nei til juicen på flyet. Kvifor ikkje? Jo, eg ville ikkje ha noko spesielt surt, fiberrikt eller i det heile noko anna enn stivelse og vatn ned i magen. Då vi kom ut av Oslo S var det surt og kaldt, mykje vind, og vi hadde sett værmeldinga og bestemt oss for å springa i t-skjorte. Eg angra på at eg ikkje hadde pakka ned løpejakke (kvifor gjorde eg ikkje det??). Då bestemde eg meg ganske enkelt for å ta ein av premiane på forskot, og kjøpte meg ei ny løpejakke. Den var finare enn mi førre, og eg kjende at det var heilt rett å skaffa seg ei jakke når ein no ikkje hadde det.

Vi skulle overnatta hjå vener på Grønland, og gjekk dit med bagasje. Der såg vi dei første løparane! Dei var ute og sprang 10 for Grete. Eg blei kjempegira, smilte masse til dei og gledde meg til eg skulle springa sjølv. Framme var vi eit litt kjedeleg selskap som sat stille og las aviser til det var på tide å skifta og gå. Det var fin oppvarming å gå til rådhusplassen. Her er den:

Det var mykje folk som skulle springa, og då starten vår gjekk, var vi langt bak. Men vi hadde på startnummer med tidtakingschip, og både den og stoppeklokka mi starta då vi passerte startflagga. Planen var å ta det roleg, følgja ein 5:41 min/km pace i alle fall i 10 km og evaluera etterpå. Det var morosamt å springa i gatene vestover og springa forbi folk, sjølv om vi konsentrerte oss for å ikkje bli for oppspilte og springa for fort. Etter kvart som dei raskaste som hadde starta i feil pulje hadde kome forbi og dei treigaste som hadde starta i feil pulje hadde sakka akterut, heldt resten av oss omlag same tempo. Det var tendensar til kork ein plass det var smalt, samt ved den første drikkestasjonen, men så gjekk det veldig glatt. Eg drakk vatn alle stadene vi fekk det, og åt litt sitrongel ved 9 og 15 km.

Eg kjende meg sterk dei første 5 km. Så var det moro å springa gjennom Aker brygge og vidare bortover havna, og så tok vi innpå han som sprang med ein 2:00-ballong. Han hadde vi starta rundt eitt minutt bak. Vi heldt eit jamnt tempo det meste av tida, og det var akkurat litt fortare enn ballongmannen, så han sprang vi forbi rundt 15 km-merket. Eg hadde meir enn nok med å halda 5:41-pacen, og var glad for forspranget vi hadde på den, som varierte mellom 45 sek. og 90 sek. Eg blei gradvis meir sliten i beina, men tenkte glade tankar og visste at eg kom til å klara det. Og kjærasten hang på heile vegen! Nokre gonger var det han som drog opp tempoet, andre gonger var det meg, og saman heldt vi jamnt driv.

Då vi svingte inn på Grønland fekk vi drikke, og eg endte opp med sportsdrikke som var så sterk og så søt og så blå at eg trudde eg hadde svelgt ein smurf. Med det same fekk eg vondt i magen. Det er ikkje sikkert det er sportsdrikken si skuld, det var sannsynleg at eg ville få det før eller seinare, og fekk det altså rundt 16 km. Eg skulle nok ha heldt meg til vatn som planlagd, men det verka så lurt å ta litt meir sukker. Men, som sagt, det hadde vel skjedd uansett. Då blei det verre å springa. Eg bytte til hællanding fordi det rista mindre, og tempoet gjekk litt ned. Eg var redd vi skulle missa forspranget vårt, men vi pressa vidare. Eg sa til kjærasten fleire gonger at han skulle berre gå, men han hadde ikkje noko å svara med.

Etter ei lita æve kom vi inn i sentrum, og der var det publikum som heia og ropte. Eg konsentrerte meg om meg sjølv, og skjønte at no ville vi klara målet om å springa på under to timar… viss eg ikkje svima av eller brekte beina eller eksploderte dei siste ti minutta. Eg tenkte ikkje så mykje på det, men sprang vidare. Så auka vi tempoet. Skolissa mi gjekk opp. Ein mann kom opp på sida og påpeikte dette, og eg ropte at eg visste det, men ikkje hadde tid til å ta meg av det (eg hadde faktisk god pust til å seia ganske mykje i løpet av løpet, det var føtene det stod på andre halvdel av løpet, i tillegg til magen den siste fjerdedelen av løpet (var det så lenge? OMG ja, så vondt, så lenge)). Så sprang vi frå den mannen.

Så stod det brått eit skilt med “800 m”. Eg forstod at det berre var å sprinta herfrå, og fekk ikkje med meg nokon ting av det som skjedde rundt. Eg konsentrerte meg om å ikkje missa skoen (det hadde gått litt fortare med skoen fast, for då hadde eg kunna sprunge på forfoten). Kjærasten meiner at publikum ropte namna våre (dei stod på startnumra), kva veit eg, men takk skal dei ha likevel. Vi sprang forbi så mange folk. 400 m att. Eg trudde kjærasten min skulle spurtslå meg, men vi heldt følgje. Eg blei så glad. Så kom det ein sving, og eg sprang og sprang, og så tok vi kvarandre i hendene, og så blei det tatt eit bilete, og så var vi i mål, og så stoppa eg klokka, og så viste den 1:58:04.

Det skulle etter kvart visa seg at den siste kilometeren ikkje var så utomjordisk rask som eg opplevde den, og det er jo bra, for då hadde eg ikkje så mykje å gå på. Då vi var kome i mål, skjedde det noko rart. Vi gratulerte kvarandre, og fekk medalje, og med ein gong blei eg så stiv i beina som eg aldri har vore før. Frå eitt sekund til eit anna hadde eg fått dei trestokkane. Eg stavra bort til drikkestasjonen. Eg hadde så vondt i magen. Det hjelpte litt med vatn, men så kjøpte kjærasten seg ei pølse og eg trudde eg skulle døy. Pølsene, popkornet og frityren stinka, og eg var utruleg kvalm og kunne dessutan knapt gå. Eg hadde trudd det skulle vera kjekkare å gå i mål, men det var rett og slett vondt.

Etter kvart som vi rusla litt rundt og fekk på klede og ordna andre naudsynte ting gjekk det litt betre. Pittelitt. Her er eit bilete av det:

Vi gjekk på butikken på den langsame måten, eg hadde ikkje lyst på nokon ting, men visste eg skulle ha sjokomjølk og banan, så det havna i korga, saman med pålegg som eg absolutt ikkje ville ha der og då. Vi tok til å snakka om kor bra det hadde gått, og så sank det inn at dette var ein suksess. Ein t-banetur og nokre minutt på sofaen seinare klarte eg å få ned mjølk og banan, og så blei det bra. Eg dusja, og vi fortalde alt om løpet i detalj, og så gjekk vi ut og åt (og føtene fungerte att, til og med ned trappene til t-banen) på The Great India. Det var godt å koma inn i varmen, sitja i lett mørkre og få vin og fantastisk mør kylling Jalfrezi. Det var safran i sausen og det lukta som gull. Nydeleg. De kan ikkje sjå kor godt det var. Spisestaden anbefalast på det varmaste. Det var nok medan vi var her at eg var aller mest glad og stolt.

Det blei ikkje spesielt seint i går kveld, naturleg nok, og eg vakna så klart tidleg. Av at eg var svolten. Etter frukost gjekk vi ein lang tur, var på marknad i Birkelunden og hadde det kjekt, og så hadde eg ein draum om å gå på kafé, få laktosefri latte og glutenfritt bakverk med fint røyka skinke og alfalfaspirer, eller roastbiff og remulade, eller egg og karbonade, eg blei altså kjempesvolten, og vi gjekk innom mange kafear på Grunerløkka, men alle var anten fulle eller hadde absolutt ingenting eg kunne eta til lunsj. Nedtur, Oschlo, skjerpings! Venene visste om ein veldig glutenfri plass, men det var så langt dit, og vi var slitne i føtene (i alle fall eg, veit eg), så vi gjekk berre heim og fekk brødskiver og kaffi, og kaffien var veldig god, og mitt medbrakte brød var ganske tørt og trist. Så flaug vi heim, venta lenge på Værnes, og så laga eg kjøtkaker (dei var ferdige, sausen var ein glutenfri Toro-pose, det var veldig enkelt) med potetmos med ekstra smør, og gulrøter, og no er alt bra.

tl;dr?

• Den offisielle tida mi på halvmaraton, etter mitt første løp, er 1:58:00.
• Eg er godt nøgd med det, eg hadde ikkje klart eit minutt betre i går. Eg har ofte tvilt på om eg ville nå målet om å springa på under to timar. Men eg klarte det, med ein anstendig margin.
• Det er verdt å merkja seg at eg har oppnådd dette etter mindre enn eitt år med trening, etter lengre og diffus sjukdom.
• Eg har ein vrien mage, det veit eg, og den øydelegg av og til (ofte) når eg skal springa ekstra langt eller fort. Eg håpar det går an å venja den til meir og meir løping.
• Føtene mine vil i alle fall ha godt av endå meir løping. Haltar eg nett no? Ja. Har eg veldig vondt? Nei. Eg har småvondt (berre når eg rører meg) i det venstre kneet og i høgre ankel, elles fint. Det blir vel gangsperre i morgon, venteleg.
• Eg og kjærasten klarte det saman, med felles mål og felles gjennomføring. Veldig, veldig kjekt, og kanskje det finaste med helga.
• No skal eg ha treningsfri lenge, i alle fall fram til neste helg. Då skal eg vurdera situasjonen. Det var ei stor belasting å springa så langt så fort, og eg hadde ikkje noko å gå på då vi var framme. Både den massive stivninga og kvalmen skriv eg på kontoen for “har pressa meg nok”.
• Treningsprogrammet skal eg evaluera snart, eg skal tenkja litt meir på det først.

Her er gps-kart, høgdeprofil og pace. Merk at km nr 2 er raskast, at km 21 er nesten like rask og at det er jamnt i mellom.

Det trur eg var alt. Takk for at de les bloggen min!

Indiske veker

Eg må innrømma at eg synest det er kjekt med små oppskriftshefte som ein får i butikken. Eg likar dei frå Opplysningskontoret for kjøt, eg likar dei frå Godfisk, og eg likar dei frå Rema som har eit nytt tema kvar månad. Denne månaden er det indisk mat. Eg elskar indisk mat. Den er alltid god, og den er ofte glutenfri. Viss eg får velga mellom indisk restaurant og restaurant med anna landstematikk, vel eg indisk nesten kvar gong.

På laurdag laga vi Handi Gosht. Der er det (i rekkjefølgje i gryta): lauk, kvitlauk, ingefær, gurkemeie, kardemomme, kajennepeppar og peppar, strimla fårekjøt, hermetiske tomatar (kok alt dette i tre kvarter) og laktosefri yoghurt. Eg serverte med ris og raita med mynte og agurk.

Eg trur det var veldig godt, men eg var ærleg tala så svolten at eg hadde ete kva som helst. Det gjekk i alle fall ned på høgkant i store mengder. Prøv det sjølv, de.

I går laga eg Saag Chicken. Eg bruna kyllingklubber med spisskummen, malen koriander og ingefær, tok dei ut, og steikte lauk, kvitlauk, chili, tomatar og spinat før eg putta kyllingen oppi til det andre og hadde på lòk. Det kokte i 20-30 minutt medan eg kokte ris med gurkemeie. Nammis!

Eg såg forresten på Hellstrøm. Han var heime hjå ei dame som ikkje lagar mat, og tilsynelatande berre tar kosttilskot. Eg er heilt einig med han no, kjenner eg. Ein må jo ha mat! Ikkje berre pulver og piller. Skjerpings. Eg vil heller ha tomatar, spinat, kylling, fårekjøt, yoghurt og lauk enn rådyrt granateplepulver, proteinpulver og algar. Kva dag som helst.

Søndag

Kom heim seint i går kveld frå konfirmasjon, som var veldig kjekt. Måtte køyra før kaffien og kakene, og det var synd, men det var lurt. Det gjekk an å stå opp i vanleg tid i dag og få noko ut av dagen, for vi hadde ein del på planen.

Eg starta med havregraut og laurdagsavisa, og så sprang vi. Først sprang vi opp til Leirfossen langs turstien, som er veldig fin, men litt kupert i starten, noko som gjer farta til dels ganske lita. Då vi kom attende, hadde det gått 11 km og 1:15. Eg snudde i døra og la ut på ein 8 km runde, og kom i mål på totalt 2:02. 19 km, altså, og den nest lengste turen i treningsperioden.

Då vi vakna var det massivt regnvêr, men då vi gjekk ut, var det kjempefin sol og varmt. På min runde to skya det over, tok til å blåsa, og så regna det. Masse. Eg blei ikkje kald, for eg sprang jo, og det blei som å ha på seg ei våtdrakt. Hadde ikkje så mykje val heller, for eg ville jo gjennomføra, og eg hadde ikkje med meg noko som ikkje tolte vatn. Det draup frå fjeset mitt, og eg tenkte på at..

Etterpå åt eg, vaska vindauge, og baka to kaker. Kjærasten min hadde bursdag i går (gratulerer! <3), og vi skulle ha besøk. Eg laga:

Glutenfri blåbærpai

• 4,5 dl glutenfri fin kakemiks
• 150 g margarin
• 1/2 ts salt
• 1 ss sukker
• ca. 1/2 dl vatn

Eg lagar deigen i matmølla med kniven, puttar alt i bollen utanom vatnet, som eg har i gradvis når deigen har fått smulekonsistens, og så vil deigen samla seg i ein klump som eg set i kjøleskapet til seinare. Eg forsteikte deigen i 8 minutt på 200 gradar.

Fyllet var ca. 450 g sjølvplukka blåbær, 1/2 dl sukker og 2 ss potetmjøl, og så gjekk heile paien i omnen i 20-25 minutt, hugsar ikkje akkurat. Eg serverte med vaniljekesam, og rakk ikkje ta bilete av den før den var halveten. Suksess.

Eg laga òg

Glutenfri brownies med marengslok

• ein pakke av denne kakemiksen frå Regal som er gluten- og laktosefri
• 3 eggekviter
• 2 dl sukker
• 1/2 vaniljestang
• 2 dropar kaffiekstrakt

Eg laga kaka som vist på pakken, men i ei rund form. Så piska eg saman alt til glasuren over vatnbad, og piska vidare utanfor vatnbad då alt var kvitt og luftig, til det var stivt. Så hadde eg glasuren over den ferdige, avkjølte kaka, og sette det under grillen i omnen. Den blei svidd på under to minutt, men eg klarte å skrapa av det som var brent, og hadde litt meir glasur til overs, så eg prøvde på nytt, og det gjekk betre.